در فصل گل ز بهر خدا سر نمی زنی

                                  ای آشنا به خانه ی ما سر نمی زنی

                                 افتاده ام به گوشه ی این دوزخ کبود

                                 رفتی ، برو ، مگو که چرا سر نمی زنی ؟

                                من مرغ پر شکسته ی این بام وحشتم

                                با همرهی باد صبا سر نمی زنی

                                 سر می زنی به کوچه ی خوشبخت یادها

                                در کوچه ی عزیز وفا سر نمی زنی

                                دانی چرا به کوچه ی ما سر نمی زنی ؟

                                شهزاده ای تو و به گدا سر نمی زنی