نگون گشته مرغی ز شاخ درخت شب است و شبی تیره و تلخ و سخت
وزد باد و پیچد به یال چنار خمیده به قربوس اسبش سوار
فرو هشته بلبل سر اندر میان چکاوک به زیر گون ها نهان
کلاغان پر گو به افرای پیر خمیدند در خود چنان بر سریر
لچک بر گرفته شقایق ز سر چکد ژاله از چشم سوسن به بر
کشد پنجه اش را به نی های رود همان پیچک آتشین و کبود
به هر گوشه یک پرچم سرخ و پاک فتاده چو زلف شقایق به خاک
شقایق نگونسار و زنبق خمان پریشان ز بیداد و چنگ زمان
وزد باد و شب تیره همچو سمور جهان خالی ازشادی و عشق و شور
نیاید ز هر سو کران تا کران صدائی ز هر گوشه ی این جهان
نه بانگ ددی یا چراغی به باغ شبی تیره است همچو پرهای زاغ
به خاک اندرون جنبش موش کور کند حفر جائی به کردار گور-
که در عمق ظلمت زید تا ابد دلش با دل تیرگی ها تپد
نگون گشته مرغ و زند وای حق به باغی که باشد ورا جای حق
کشد نغمه ی حق حق اندر گلو نخواهد به جز حق ز کس گفتگو
نگون گشته از شاخ و چشمش به ماه به آن هستی بیکرانه به راه
به چشمش ز ناهید و پروین چکد فروغ امید و دلش می تپد
به جز نغمه ی " چوک " و آوای او نپیچد صدائی به ماوای او
***
زند نغمه در نغمه آواز حق که آرد به گوش جهان راز حق
که او مرغ شب باشد و نی که روز به شب نغمه خواند پراز داغ و سوز
چه دیده به شب او که نالد به زار ؟ چه بیند به باغ و بر کشتزار ؟
چه ناحق شده پیش چشمان او ؟ چه رنجی تبه می کند جان او ؟
ز داغ سیاوش حق و حق کند ؟ جوانی سهراب یاد آورد ؟
غریبی شهزاده در آسیاب دلش کرده چون کوره ی آفتاب ؟
ز فرجام کیخسرو نیکنام کند یاد در بستر این ظلام ؟
ز خاکستر تخت جمشید جم بسوزد چو ققنوس در باغ غم ؟
جگر سوزد از داغ بابک هنوز شب تیره بگرفته است جای روز /
ز داغ شهیدان گلگون کفن زند ناله ی حق به خاک وطن ؟
و یا بوی مزدک رسیده به باغ که همچون شقایق خمیده ز داغ ؟
منم همچو تو مرغ زیبا به جان بسی دارم آتش به قلبم نهان
منم عمری اندر شب این جهان بر آوردم آواز حق بر زبان
ز بس واژه ی حق به لب غنچه بست ز هر تار جانم رگی بر گسست
نکوچیدم از تیغ توفان ز باغ نشد نغمه ی من هم آواز زاغ
ز هر تند باد و ز هر باد شور نکردم ازین مرز زرین عبور
دلم خوش بود با نسیم بهار که روزی بر آرد سر از این دیار
بهاری که در پس نباشد خزان شکو فا در آن روی نیلوفران
بخواند قناری و کبک دری لب بر که خنکای چشمه پری
شکوفا شود غنچه ی ارغوان گل حسرت و سوری و زعفران
گل لادن یاس و هم نسترن شقایق و سوسن ، گل یاسمن
برقصد به باغ و بچرخد به راه عروس سپهر آن فروزنده ماه
فتد دیو ناحق به چاه زمان ببندند وی را به بندی گران
به رقص آید این باغ مینو سرشت زگلبانگ حق همچو باغ بهشت
بپیچد صدای حق اندر جهان چو بانگ نکیسا کران تا کران
* * *
شب و باد پائیز و آواز حق شباویز دلبسته ی راز حق
خفاشان به پرواز و زاغان به راه خزیده به " امروله " ابری سیاه
دریغا که گلبوته ی آرزو گرفت از خزان شکل و هم رنگ و بو
دریغا صدایم به شب بر نشست وجودم ز بیداد شب بر گسست
بسا آرزو که تبه شد چو دود چو گل پر پر اندر سر انگشت رود
به بوی سحر مر ببندم امید که آرد ز بوی بهاران نوید
بیا همره خوب و دیرینه ام سرشکی بیفشان بر این سینه ام
بیا همرهی کن در این باد و سوز چراغی به ایوان شب بر فروز
بیا تا که نقشی دگر بر زنیم سحر می دمد طرح دیگر نهیم
بیا که به نیروی عشق و خرد دل از بند زندان غم می رهد
بیا و سرودی دگر باره خوان به ایران ، تو ای آفتاب جوان
نگر بر افق رنگ و بوی بهار به باغ اندرون سرو سبزی بکار
به آواز مرغ حق اندر زمین در این تیره شب نور فردا ببین .
